کلیسای جامع شهر پیزا ایتالیا- Pisa Cathedral

Campo dei Miracoli, Baptistry and Leaning Tower, Italy, Tuscany, Pisa — Image by © Sergio Pitamitz/zefa/Corbis

فناوری نانو در حفاظت و مرمت آثار تاریخی
مرمت‌کاران محصولی ابتکاری را بکار بردند که برگرفته از ذرات نانو است.این نانو ذرات به استحکام بخشی ساختار داخلی سنگ‌‌ها (که در کلیساها عمدتا سنگ مرمر هستند) کمک می‌کند. این ماده به بخش‌‌های آسیب‌دیده سنگ تزریق می‌شود. سنگ مرمر منفذهای کمی دارد. همین مسئله مرمتکاران را مجبور می‌کند که از ذراتی در مقیاس نانو استفاده کنند. ذراتی که بتوانند در داخل سنگ نفوذ کرده و مرمتکاران را از ترمیم کامل اثر مطمئن کنند. این ترکیب حاوی کربنات کلسیم است و از مخلوط کردن کلسیم اکسید، آب و کربن دی‌اکسید به دست می‌آید. ذرات کوچک نانویی که در این ترکیب معلق هستند این توانایی را دارند تا به درون سنگ‌‌ها و ساختار فرسوده نفوذ کرده و از تجزیه آنها جلوگیری کنند. مهم است که این ذرات، طبیعت شیمیایی همان سنگ‌‌هایی را داشته باشند که باید ترمیم شوند. به این ترتیب با گذشت زمان، این ذرات تحت تاثیر فرآیندهای مختلف فیزیکی و مکانیکی قرار نمی‌گیرند؛ فرایندهایی که می‌تواند در نهایت منجر به شکستن سنگ‌ها شود. قبل از همه، مواد استحکام بخش سنگ‌‌ها باید به خوبی توسط سنگ جذب شوند. سپس در دوران تبخیر، این مواد باید در نقطه مشخصی در ساختار داخلی سنگ رسوب کنند. حجم این مواد نباید پس از سرد شدن خیلی کوچک شود. این مواد باید به مواد سنگ بچسبند اما نباید منافذ سنگ را کاملا ببندند.
آزمایش‌‌ها در کلیساهای جامع اروپایی همچنان در حال انجام است. پژوهشگران امیدوارند کارشان به حفظ بهتر میراث فرهنگی در سطح اروپا کمک کند.